Als er niets meer te doen isEr zijn momenten in het leven waarop er geen oplossing meer te vinden is, geen woord meer te zeggen valt, geen uitleg meer te geven. Momenten waarop we geconfronteerd worden met lijden, met het onbegrijpelijke, met verlies. Op Goede Vrijdag plaatst het evangelie ons in deze naakte werkelijkheid: een man, gekruisigd. Een dikke stilte. Verspreide discipelen. En toch, aan de voet van het kruis, blijven een paar mensen staan. Ze doen niets. Ze zeggen niets. Ze blijven. Less verder...

Less verder...

Wanneer stilte meer zegt dan woordenOnder alle gebaren die Jezus tijdens zijn openbare leven maakt, blijft de voetwassing ongetwijfeld een van de meest opvallende. Het is geen spectaculair wonder en ook geen ingewikkelde theologische lering. Het was een eenvoudig, concreet gebaar, bijna alledaags in die tijd. En toch werd dit gebaar die avond, in de ruimte van het Laatste Avondmaal, een hoogtepunt. Het onthult het hele hart van God. Het kondigt het kruis aan. Het verandert onze manier van liefhebben. Less verder...

Een avond als alle andere, maar niet helemaalHolige donderdag begint in een discrete kamer, rond een tafel. Niets spectaculairs. Een maaltijd. Gewoon vrienden. Een eenvoudig, bijna alledaags moment. En toch is wat er die avond gebeurt immens. Het was geen plechtig woord dat de dag markeerde, maar een gebaar. Jezus stond op, trok zijn mantel uit, nam een handdoek, goot wat water en begon de voeten van zijn discipelen te wassen. Hij buigt zich voorover. Hij raakt aan. Hij bukt. Less verder...

Jezus volgen is niet alleen in Hem geloven. Het is met hem meelopen. Achter hem lopen. Naar hem luisteren, hem imiteren, van hem houden. En deze reis wordt soms veeleisend. Het begint vaak met een golf van enthousiasme, zoals op Palmzondag, maar het gaat verder in de duisternis van de tuin, in de stilte van de beproeving, in het gewicht van het kruis. Jezus volgen tot het einde is ermee instemmen om samen met hem door te maken wat onbegrijpelijk, onrechtvaardig en pijnlijk lijkt. Less verder...